UMUWI AKONG DUGUAN MATAPOS ILIGTAS ANG IMPERYO NG ASAWA KONG MAFIA BOSS, LAMANG PARA HULIHIN SIYA SA AMING KAMA KASAMA ANG SEKRETARYANG BUMILI NG SAPATOS GAMIT ANG PERA KO
Ang unang bagay na nakita ni Clara Villanueva pag-akyat niya sa ikalawang palapag ng kanilang mansyon ay hindi ang kanyang asawa.
Isa itong pares ng mamahaling cream stilettos na nakakalat sa labas ng pinto ng kanilang master bedroom. Nakilala niya ang mga ito agad. Tatlong araw pa lamang ang nakalipas, siya mismo ang pumirma at nag-apruba sa performance bonus na ipinambili ng sapatos na iyon. Pagmamay-ari iyon ni Isabella, ang executive assistant ng kanyang asawang si Dante, ang pinakakinatatakutang Mafia Boss sa buong Maynila.
Nakatayo si Clara sa pasilyo, amoy pulbura pa ang kanyang itim na trench coat, at may bahid ng natuyong dugo sa kanyang pisngi. Sa loob ng pitumpu’t dalawang oras, hindi siya natulog. Nakipagbarilan siya, nakipagkasundo sa mga demonyo ng underworld, at pinatay ang mga traydor na nagtangkang pabagsakin ang imperyo ng pamilya Villanueva. Iniligtas niya ang pangalan, ang yaman, at ang buhay ni Dante. Umuwi siyang inaasahan ang isang yakap ng pasasalamat.
Ngunit ang sumalubong sa kanya ay ang mahihinang ungol at mga kaluskos mula sa loob ng kanyang sariling kwarto.
Ang Pagtuklas sa Likod ng Pintuan
Hindi sumigaw si Clara. Hindi siya umiyak o nag-hysterical. Bilang nag-iisang babaeng kinikilala at nangingibabaw sa mundo ng mga sindikato, tinuruan siyang gawing yelo ang kanyang emosyon.
Dahan-dahan niyang binuksan ang mabigat na pintuang gawa sa mahogany.
Tumambad sa kanya ang dalawang taong nakapulupot sa isa’t isa sa ibabaw ng mga silk bedsheets na siya mismo ang pumili sa Paris. Nang bumukas ang pinto, natigilan si Dante. Nanlaki ang mga mata ng kinatatakutang Mafia Boss nang makita ang asawang akala niya ay patay na o hindi na makakauwi. Mabilis niyang hinila ang kumot upang takpan ang sarili at si Isabella, na ngayon ay nanginginig sa takot at nagtatago sa likod ng malapad na balikat ni Dante.
“C-Clara…” utal na sambit ni Dante, naging kasing-puti ng papel ang kanyang mukha. “Akala ko… akala ko nasa pantalan ka pa. H-Hayaan mong magpaliwanag ako.”
Pumasok si Clara, ang tunog ng kanyang sapatos ay umaalingawngaw sa tahimik na kwarto. Inalis niya ang kanyang itim na coat at inilapag iyon sa ibabaw ng isang upuan, kasama ang dalawang kalibre .45 na baril.
“Magpapaliwanag?” malamig na tanong ni Clara. Tiningnan niya si Isabella, na namumutla at tila gustong lamunin ng lupa. “Isabella. Ang ganda ng sapatos mo sa labas. Sulit pala ang bonus na pinirmahan ko noong Martes.”
“M-Ma’am Clara… patawarin niyo po ako,” umiiyak na pakiusap ng sekretarya.
Tiningnan ni Dante si Clara, sinusubukang ibalik ang awtoridad sa kanyang boses. “Clara, tapos na ba ang problema sa pantalan? Nakuha na ba natin pabalik ang mga teritoryo mula sa mga kalaban? ‘Yung mga traydor sa organisasyon natin, nasaan na sila?”
Napangisi si Clara. Kahit huling-huli na, negosyo pa rin at ang pagligtas sa kanyang sariling balat ang iniisip ng lalaki.
Ang Pagbagsak ng Hari
“Ligtas na ang imperyo, Dante,” kalmadong sagot ni Clara habang naglalakad patungo sa mini-bar ng kanilang kwarto upang magsalin ng whiskey. “Pinatay ko si Don Rodrigo at ang mga alipores niya. Nabayaran ko na ang mga pulis. Nakausap ko na rin ang mga pamilya sa timog, at sumumpa sila ng katapatan.”
Nakahinga nang maluwag si Dante. Isang nakakadiring ngiti ang sumilay sa kanyang labi. “Alam kong kaya mo, mahal ko. Ikaw ang pinakamagaling kong sandata. Ngayong ayos na ang lahat, pwede na nating kalimutan itong nakita mo. Isang pagkakamali lang ito, Clara. Pamilya tayo.”
Tumikim ng alak si Clara bago lumingon sa kanyang asawa. Ang kanyang mga mata ay walang anumang emosyon—kasing lamig ng kamatayan.
“Tama ka, Dante. Ligtas na ang imperyo,” sabi ni Clara, inilalapag ang baso. “Pero may isang detalyeng hindi ko pa nasasabi sa’yo.”
Kumunot ang noo ni Dante. “Ano ‘yon?”
“Nang makipag-areglo ako sa mga hepe ng iba’t ibang sindikato, pumayag silang ibalik ang alyansa… pero sa isang kondisyon.” Humarap si Clara at tinitigan ang asawa. “Wala na silang tiwala sa’yo, Dante. Nakita nilang mahina ka, nagtatago sa kwarto mo habang ang asawa mo ang nakikipaglaban sa kalye. Kaya para makuha ang katapatan nila, kinailangan kong ilipat ang lahat ng operasyon, bank accounts, at mga titulo ng lupa.”
“Inilipat? Kanino?!” sigaw ni Dante, pilit na tumatayo kahit balot lang ng kumot.
“Sa pangalan ko,” walang-kurap na sagot ni Clara.
Natahimik ang buong kwarto.
“A-Anong ginawa mo?!” bulyaw ni Dante, ang kanyang boses ay nanginginig hindi sa galit, kundi sa matinding takot.
“Pinirmahan na ng mga Capo ang dokumento. Ako na ang kinikilala nilang bagong pinuno ng pamilya Villanueva,” idineklara ni Clara. Kinuha niya ang remote at pinindot ito.
Bumukas ang pinto ng kwarto. Pumasok ang limang matitikas na armadong tauhan, sa pangunguna ni Mateo, ang pinakakatiwalaang right-hand man ni Dante.
Ngunit sa halip na tumabi kay Dante, yumuko si Mateo kay Clara. “Boss Clara. Naka-standby na po ang mga tauhan sa labas. Ano po ang utos niyo?”
Nalaglag ang panga ni Dante. Tumingin siya kay Mateo, hindi makapaniwala. “Mateo! Ako ang Boss mo! Barilin mo ang babaeng ‘yan!”
Hindi gumalaw si Mateo. Nanatili siyang nakatingin kay Clara, naghihintay ng utos mula sa nag-iisang tunay na reyna.
Ang Bagong Reyna ng Imperyo
Lumapit si Clara sa kama. Tiningnan niya ang dating kinatatakutang Mafia Boss na ngayon ay isa na lamang talunang aso, at ang sekretaryang walang tigil sa pag-iyak.
“Ginugol ko ang huling sampung taon ng buhay ko para buuin ang pangalan mo, Dante. Iniligtas kita mula sa kamatayan nang paulit-ulit. Pero habang nagpapakamatay ako sa labas para protektahan ang yaman mo, nandito ka pala, winawasak ang iisang bagay na dapat sana ay iniingatan mo—ang pamilya natin.”
Binalingan ni Clara si Mateo.
“I-pack niyo ang mga gamit ko at ilipat sa South Wing ng mansyon. At para sa dalawang ito…” Tinuro niya sina Dante at Isabella. “Bigyan niyo sila ng tatlong minuto para magbihis. Pagkatapos, itapon niyo sila palabas ng gate. Bawal silang magdala ng kahit anong sasakyan, alahas, o pera. I-freeze niyo lahat ng accounts ni Dante.”
“Clara! Hindi mo pwedeng gawin sa akin ‘to! Ako ang asawa mo! Ako ang bumuo ng organisasyong ito!” nagwawalang sigaw ni Dante habang pilit na pinipigilan siya ng dalawang armadong tauhan.
Tumalikod si Clara, kinuha ang kanyang mga baril at coat.
“Hindi, Dante. Pangalan mo lang ang ginamit. Ako ang bumuo ng organisasyong ito. At ngayon, kinuha ko na kung ano ang nararapat sa akin.”
Habang naglalakad palabas ng kwarto, huminto siya saglit malapit sa pinto, tiningnan ang mga cream stilettos na nakakalat sa sahig, at sinipa ito papalayo. Umalingawngaw ang tunog ng sapatos pababa ng hagdan, kasabay ng pormal at walang-awang simula ng pamumuno ni Clara—ang bago at nag-iisang Reyna ng pinakamalaking imperyo sa Maynila.
